Jest niewiele wiarygodnych źródeł o wczesnej historii i pierwszych wskazówkach ludzkiej egzystencji w Namibii. Pierwszym palentologicznym znaleziskiem jest odkryta w Kombat Mine w Otavi mająca 12 milionów lat szczęka Otavipithecusa namibiensis. Pierwsze malowidła ścienne zostały znalezione w tak zwanych jaskini Apollo 11 w górach Huns na południu Namibii. Ich wiek jest oceniany na 26.000 lat p.n.e. Dalsze malunki ścienne w Namibii np. w Twyfelfontein są już młodzej daty. Wychodzi się z założenia, że już w okresie 3000 lat p.n.e żyli w Namibii buszmeni. W XV wieku przybyły ludy pasterskie Bantu ze wschodniej afryki na tereny pólnocnej i północno-zachodniej Namibii. Lud Himba pozostał w Kaokoveld, a lud Herero wyruszył później na południe, gdzie napotkał nadciągający ze strony Oranje w kierunku na północ lud Nama.

Na okres przedkolonizacyjny na początku XIX w. ogromny wpływ miała praca misjonarzy. Na południu Namibii angażowało się szczególnie reńskie towarzystwo misjonarskie. W roku 1811 misjonarz Heinrich Schmelen kazał wybudować w Bethanien pierwszy kościół murowany (i pierwszy domu murowany) w Namibii. Powstaje wiele innych stacji misjonarskich i kościołów jak np. w Otjimbingwe, Okahandja i Gobabis. Za misjonarzami przybywają pojedyńczy handlarze, badacze i awanturnicy. W 1840 roku wódz plemienia Nama Jan Jonker Afrikaner zakłada osiedle w obfitująym w wode Małym Windhoek, co dało początek późniejszej stolicy Windhoek. W krótce potem osiedlają sie tam również misjonarze reńskiej misji pod przywództwem Carla Hugo Hahna. Druga połowa XIX w. naznaczona jest zaciętymi wojnami pomiędzy plemieniami Nama i Herero, które walczyły o skurczone w wyniku suszy pastwiska i tereny polowań.  W 1880 r. plemię Herero pod wodzą Maharero zajeło miasto Windhoek będące dotychczas w posiadaniu Nama. Ostatnia wielka wojna między Nama i Herero trwała 10 lat.

Werbunek osadników na początkiem niemieckiego okresu kolonizacji był bardzo trudny. Głównym powodem była trwająca wojna między plemieniami Herero i Nama. Zadaniem oddziału obronnego składającego się początkowo z 23 osób, który w 1889 r. pod przewodnictwem kapitana Kurta von Françoisa zszedł w Walvis Bay na ląd, miało polegać głównie na interwencjach między zwaśnionymi grupami etnicznymi. Plemię Nama pod wodzą Hendrika Witbooia stawiło jednak opór nowemu kolonizatorowi. Dopiero następcy Françoisa majorowi Theodorowi Leutweinowi udało się zawrzeć w 1894 r. traktat pokojowy, który utrzymał się do 1904 r. Chociaż Rzesza Niemiecka szczodrze rozdawała ziemie, kolonizacja przebiegała ociężale. W 1897 r. wybuchła epidemia księgosusza. Wyginęła prawie połowa trzody i dotkneło dotkliwie transport bazujący na wozach z zaciągnięgtymi wołami. Pomimo to w kraju osiedliło się do 1904 r. około 1000 białych osadników.

12 stycznia 1904 r. wybuchło powstanie Herero pod wodzą Samuela Maharero. Ze swymi 6000 wojowników, operując z Okahandja, zadał niemieckiemu oddziałowi obronnemu jak i osadnikom ciężkie straty. Dopiero kiedy nadeszły posiłki z artylerią a generał Lothar von Trotha przejął komando, karta się odwróciła. Plemię Herero w bitwie pod Waterbergiem 12 sierpnia 1904 r. poniosło druzgoczącą klęskę. Ci, którzy przeżyli zbiegli na ubogą w wodę nizinę Omaheke na pustyni Kalahari, gdzie wielu zmarło z pragnienia. Zaledwie dwa miesiące później, w październiku 1904, Nama poderwali się znów do walki przeciw niemieckim okupantom, marnując wcześniej historyczną szansę sprzymierzenia się zawczasu przeciwko Niemcom z plemieniem Herero. Pomimo to walki trwały do marca 1907 r. i skończyły się podpisaniem tak zwanych traktatów ochronnych. Bezpośrednio po tym zaczyna się okres rozkwitu kolonii Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia. Liczba osadników robi się ciągu kilku lat dziesięciokrotnie wyższa. W 1908 r. w pobliżu Lüderitz zostają odkryte bogate złoża diamentów. Górnictwo rozwija się również w innych miejscowościach, np. w Tsumeb i Otavi.

Jednak koniec I Wojny Światowej jest końcem młodej niemieckiej kolonii. Już w 1915 r. kapitulują niemieckie oddziały obronne w Tsumeb wobec brytyjsko- południowoafrykańskich oddziałów Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia stała się protektoratem Uni Południowoafrykańskiej.

Zgodnie z ustaleniami traktatu wersalskiego Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia przechodzi w 1919 r. do terytorium mandatowego Ligi Narodów pod południowoafrykańską administracją. J.niemiecki traci status języka urzędowego. 4000 Niemców opuszcza kraj, lecz większość jednak pozostaje. Afryka Południowa osiedla, przede wszystkim na południu,  farmerów burskich. Fatalne południowoafrykańskie apartheidowe ustawodawstwo w 1951 r. (podział ras) zostaje przeniesione również na Afrykę Południowo-Zachodnią. Poprzez wdrożenie planu Odendaala między 1964 r. a 1966 r. dochodzi do utworzenia Homeland. Czarni zostają przymusowo przesiedlani.

W 1966 UNO pozbawia RPA mandatu. RPA nie uznaje jednak tej rezolucji i wzbrania się, przekazać UNO kontrole nad krajem. SWAPO (South- West African Peoples Organisation) pod kierownictwem przewodniczącego Sama Nujoma podejmuje w tym samym roku wyzwoleńczą walkę zbrojną, Której terenem jest głównie Ovamboland na północnym zachodzie przy granicy z Angolą.

Spory między UNO i RPA jak i wyzwoleńcza walka zbrojna SWAPO trwają 23 lata. 11 listopada 1989 odbywają się pierwsze wolne wybory do konstytuanty. SWAPO wygrywa wybory z 57% poparciem. W 1990 r. zostaje uchwalona konstytucja. Sam Nujoma zostaje prezydentem. Namibia jako 151 członek zostaje przyjęta do ONZ a w 1993 r. otrzymuje swoją własną walutę. Dolar namibijski jest oparty na południowoafrykańskim Randzie, ponieważ obie gospodarki ściśle ze sobą współpracują. Jedyny namibijski port dalekomorski o gospodarczym znaczeniu Walvis Bay został przekazany Namibii w 1994 r. przez RPA. Tym samym dokonał się ostatni krok ku niepodległości Namibii.